Kinderen kopiëren snackgedrag van een leeftijdgenootje niet alleen als ze echt bij elkaar zitten, maar óók als ze online in contact met elkaar staan. Het zelfbeeld van kinderen speelt daarbij een belangrijke rol.

Uit eerder onderzoek bleek al dat mensen elkaars voedselkeuze en de hoeveelheid eten kopiëren. We gebruiken elkaar als sociale norm of richtlijn. Sociaal wetenschapper Kirsten Bevelander van de Radboud Universiteit Nijmegen onderzocht of dit ook opgaat voor virtueel contact. We communiceren steeds meer via computers, smartphones en iPads.

Meer snacken met negatief zelfbeeld

Bevelander onderzocht 118 jongens en meisjes uit groep 7 en 8 van de basisschool. Elke leerling werd gevraagd een computerspel te spelen. Tegen de leerlingen werd verteld dat ze in verbinding stonden met een ander kind. Bovendien kregen de leerlingen te horen dat de anderen kinderen gevraagd was of helemaal niet te snacken of slechts een beperkte hoeveelheid te snacken. Zo kon vastgesteld worden of de leerlingen op het snackgedrag zouden reageren. Het bleek dat de kinderen geneigd waren zich aan de snackhoeveelheid van de ander aan te passen. Kinderen met een negatiever zelfbeeld bleken hun snackgedrag meer aan te passen dan diegenen met een hoger zelfbeeld.

Bevelander: “Mensen conformeren zich aan sociale normen om gepast gedrag te vertonen, bijvoorbeeld omdat ze niet buiten de groep willen vallen. Het gevoel ergens bij te (willen) horen wordt mede bepaald door ons zelfvertrouwen. Daarom zouden mensen met een lager zelfbeeld meer beïnvloedbaar kunnen zijn voor wat anderen doen.”

Vrolijk? Meer eten. Verdrietig? Ook meer eten!

De uitkomst van dit onderzoek past in ander onderzoek van Bevelander over de rol van onze omgeving en emoties op ons eetgedrag. Hieruit bleek dat tijdens het kijken naar verdrietige en vrolijke tekenfilms kinderen méér geneigd waren om zich aan te passen aan het eetgedrag van hun leeftijdgenoot.

Als we emotionele gebeurtenissen verwerken, verlopen andere handelingen zoals eten minder aandachtig, is de verklaring van de wetenschapper. We gaan ons daardoor onbewust aanpassen aan een richtlijn of mensen in onze omgeving.